Beni gör. Senin için başladığım ilk yer burası olabilir.

Varlığımı işaretle. Sana nasıl bakıp nerenle göreceğine dair bir işaret
gönderiyorum. Onun için önce gözlerimin içine bak. Orada senin için, hem yola
dair izler var ve hem de içime dair yollar..."

Beni gör; Dünyayı seninle birlikte senin içinden görmem,
seninle birlikte yeniden başlayabilmem, içime ilmeklenmiş bu eskiden emanet
masumsuzluk hissini seninle yenmem, yüzümün kirlerini ellerinle savuşturabilmem
lazım. Beni tutarken düşmeden durabilmen, çelmelerime rağmen bana inanman
lazım...

Beni duy; Nefesim eksilmeden sana sesimi duyurmam lazım. Yüzümü kaç kez izledin
şu aynadaki gölge oyunlarında, kaç kez yalanladım ben geçmişlerimi, kaç kez
kucaklayıp öptüm kendimi. Ben her sensizliğimde sendeleyişimde, çocukluğumun
kaldırımlarında, düşmemeye hevesli denge oyunlarında oynarken buldum kendimi.
Kum saati bu seferlik sözlere kanıp durabilir mi ya da büyüdümse şimdi
yıldızları eteğime düşürebilir miyim ki?

Öylesine garip bir yetişememe duygusu kaplamış ki içimi, ben sokup atılamadıkça
derinlerimden, susturulamamış kaygılara göz yumdukça, yalnızlığıma yaklaştıkça,
gazetelerden harfler kırparak yaşıyorum sanki günlerimi. El yazım kendimden
yorgun, kendime yabancı...

Ne zaman bu kadar keskin oldu bu sayfanın beyazlığı? Artık gözlerimde mi
yalancı? Yeterince kanatmadım mı kolumdaki çiçek izini? Karalanmış umutlarla
doldurduğum omuzlar buruşturup attığım hayatlar yetmedi mi?

Üç kere içtim ben bu sudan, hiçbiri senin kadar duru değildi. Yansıyanıma
gülümseyişimden korkup da boz bulanık cümleler kurmasam belki hala
benimleydin... Kim bilebilir ki?

Artık geç mi bilmiyorum? Boğulmaktan da korkmuyorum, dudaklarımı çatlatıp yine
de gülümsüyorum. Güneşim yakın biliyorum. Korkularımı yeniyorum, gitarımı da
kutusuna koydum artık susuyorum...

Dizlerimde tükenmez izleri, adını taşıyorum… Bana geleceğin günü bekliyorum...
İnanması zor biliyorum ama yine de saçlarım esse senden biliyorum...

Kimseciğim Seni Çok Seviyorum...

Bugün yine seni aradım anne
Seni andım.
Kulakların çınladımı?
Yine yalnızları oynadım
Yine ağladım anne
ve sen yine yoktun

Haykırışlarıma,yalvarışlarıma rağmeN
dumadın bile beni...
Saçlarımı okşardın,
Üşüdüğümde üstümü örterdin.
Nedense hep uyurken öperdin.
Kokunu özledim anne
NERDESİN?...

Bugün hava çok soğuk
Şubat soğuğu...
yine yağmur yağıyor
ve ben yine üşüyorum...
Pencerenin kenarında
belki dönersin diye bekliyorum
nerdesin anne?
Çok üşüyorum
gözlerim kulaklarım
heryanım seni arıyor anne
ama sen yoksun
acilardayım anne.
Bedenim sanki yarım
nerde bir anne kız görsem
tutamam gözyaşlarımı
ağlarım..

Sensiz olmuyor anne
Kanadım kırık
Yüreğim buruk.
Elma şekeri elinden alınmış çocuk gibiyim
Gözyaşlarım pınar oldu
Kan damlıyor yüreğimden...
Sana şiirler yazdım
Türküler ağıtlar yaktım dön diye
nerdesin anne?
artık bu şehir
bu şehir sensiz çekilmiyor anne
duy sesimi
B en sensiz yapamıyorum.
bu kirli dünyada yaşayamıyorum.
DÖN NE OLUR!!!

Sevdanın ne olduğunu asla anlayamayacağımı düşünürdüm. Sevmek neydi açıklamak isterdim ama olmazdı yapamazdım. Ve her seferinde sevgiyi anlatmaya çalışıp da beceremeyince öyle bir şeyin olmadığına inanırdım.Her aşık oluşumda şiirler yazardım sevgilime-gerçi ona sevgili denilmezdi çünkü o hep platonik aşk yaşardım. Aşkın somut bir şey olmadığının farkına çocukken varamazdım. Bir insan neden illa birini istesin ki diye düşünürdüm. Hele bir kız eğer kendisini çılgınca seven bir erkek varsa neden başkasını bulmak için uğraşsındı.

Çocukken gördüğüm her güzel kıza aşık olduğumu sanırdım ama sonradan acı bir şekilde öğrenecektim arasındaki farkı. Aşkı sakızlardan çıkan yazılarda tanımaya başlamıştım ve öğrendiğim ilk İngilizce kelime ‘love’ olmuştu. ‘love is...’ diye başlayan bütün cümleleri okumaktı amacım. Yaşıtlarım gibi çıkartma veya araba resmi için değil aşkın ne olduğunu öğrenmek için sakız alırdım. Sonradan pişman olmayacaktım belki ama aşkı yanlış tanıdığımı gözyaşlarımı silerken anlayacaktım.

Aşk vardı elbet artık bunu anlayacak kadar büyümüştüm ve artık gerçek aşklar yaşıyordum. Şiirler yazıyordum geceleri,defterlerimin her tarafına aşık olduğum kişinin adını yazıyordum. Onu görebilmek için sınıf kapısında bekliyordum ve soğuklara aldırmadan her teneffüs sevgilimin gözlerini arıyordum. Aşk neydi belki bunu açıklayamazdım ama soranlara verecek bir cevabım olurdu her zaman aklımın bir yerinde. Yıllardır tanıdığım ve sadece arkadaş olarak gördüğüm kişinin diğer arkadaşları arasında özel bir yer kaplamaya başlamasını hissederdim. Sadece ona şiirler yazardım, onunla ilgili hayaller kurardım geceleri bunalım şarkıları dinlerken. Söylediğim her kelimeyi onun duyacağını düşünerek söylerdim ve saçma sapan yalanlar söylerdim sırf muhabbet olsun diye. Sevgilimin saçları ve gözleri süslerdi şiirlerimi ve sonra yavaşlardı aşkın şiddeti. Aşkı bir dağa tırmanmaya benzetirdim her zaman. Önce hızla tırmanırsın,soluğun kesilmeye başlar,gün geçtikçe üşürsün ve gittikçe yavaşlayarak zirveye varırsın. Sonra farkına bile varmadan yuvarlanırsın oradan,yeni bir dağa tırmanmak için ayakların aşağıya kayar ve işte yeni bir dağ...

Sonra aşkım biterdi-yani öyle hissederdim. Yazdığım şiirleri,karşılıksız mektupları okurdum ve gülerdim. O zamanlar ne kadar aptal olduğumu düşünürdü. Bir zamanlar aşk için ölmeli diyen adam o değildim sanki. Aşkı sıradan bir şey gibi görürdü.m Ta ki bir başka göz büyüleyene kadar onu. O zaman unuturdum her şeyi. Hani yazdığım şiirler kara saçlı kara kaşlı sevgiliye? Yoklar ,yerini çoktan mavi gözlerin derinliğine bırakılmış yazılar alır daha sonra belki de yeşil bir göz kim bilir. Ve tekrar inanmaya başlarım aşk için ölme fikrine. Ve o aşkım da biter öncekiler gibi ve yine sevmeyi unutur ve tekrar sevdalara yelken açar bu böyle sürüp gider. 

Ben hep platonik sever. Sever de söyleyemez yazdığım şiirleri kimi zaman okur ama asla ona yazdığımı söyleyemezdim. Her aşık oluşumda mucizeler bekler yani hep o’nu beklerim. Saatlerce fal bakar seviyor mu sevmiyor mu diye ve hep seviyor çıkar-zaten sevmiyor çıksa da inanmazdım. Ama o bu düşüncelere dalıp sabahı getirince ve o’nu başka ellerde görünce içimden kağıtları yırtmak gelir. Ama bir sonraki sefere inanmak için kaldırır bir kenara. Hep şarkılar söyler;öyle sıradan şarkılar değil aşk şarkıları sevgiliye söylenmek istenen aşk şarkıları. Aşkı hep dağa benzetirdim ya, bir dağdan inip ötekine tırmanmaya başlayınca bazen dönüp bakar tırmanmış olduğum dağlara ve ne kadar heybetli olduklarını düşünürdüm. Asla zirvede kalamamış ve hep tırmanacağı en yüksek zirveden inmeyeceğini düşünürdüm. Hayatı boyunca belki de on kez o dağı en büyük dağ sanacak ama her seferinde yanılacak. Ve bir gün ölmeden anlayamayacak hangisi en büyük sevdam,hangisi en güzel aşkım.

Dostlarla paylaşacağım acılarımı, o’nu başka kollarda görmekten gocunmadığımı söyleyecek ama içimde hep aynı şarkı çalacak ‘seni kimler aldı kimler öpüyor seni’ diyecek ebediyen ve o her zaman yalnız aşık rolünü üstlenecek baş rolünü oynadığım bu oyunun. Acı acı söyleyecek kimi zaman rüzgara kimi zamanda kendi tiyatromun senaristi olamayışıma... Ve her seferinde aşkımı başka ellerde görünce balonunu elinden kaçıran bir çocuk gibi ağlayacaktım ve her aşık oluşumda kumdan kaleler yapacaktım ve sonra insafsız aşıklarca yıkılacaktım. O’nu tanıdığımdaysa çok geç olacaktı...

Hatırlıyor musun seninle abuk subuk - en azından bana göre öyleydi- bir şeyden dolayı 7. caddenin ortasında birbirimize surat asıp, iki inatçı olarak iki ayrı yöne gittiğimiz günü ve birbirimizi aramayışımızı.

Sonra seni arayıp bu tatsızlığa son vermek adına, haklı haksız gözetmeden, arkadaşım, canım, kardeşim olduğunu kendi kendime haykırıp, gurur murur düşünmeden, görüşelim, konuşalım dediğimde bana, beni umursamaz bir tavırla “işim var çıkacağım ama istiyorsan eve gel” deyişini. Ve benim bu cevap karşısında paramparça olmama rağmen, sakince o zaman başka zaman görüşürüz deyişimi...

Ertesi gün seni arayıp Cumartesi için sözleşmemizi ve dışarıda saatlerce konuşup sonunda her ikimiz de yumuşak davranmamız gerektiğini anlayıp tatlıya bağladığımızı...

Şimdi bana sen haksızdın, sen kötüydün, sen bencildin, sen yaptın diyebilirsin, muhtemelen de diyorsundur. Çok önemli değil, sana ben öyle değilim şöyleyim de demeyeceğim. İnsan arkadaşına karşı çok haklı olsa kaç yazar ki? Benim arkadaşımsın, canımsın, kardeşimsin, sana ne kadar haklı olduğumu veya senin ne kadar haksız olduğunu veya tam tersini anlatmaya ihtiyacım yok. Senin ihtiyacın olabilir o zaman sadece dinlerim ama ben sadece seni dinlerim sen istediğin için, senin için.

Parça parça oluşumu bilsen neee bilmesen ne, elin gitmemiş bir kere telefona, bu kadar mıydı bizim arkadaşlığımız, dostluğumuz, kardeşliğimiz... Bana, senin de elin gitmedi diyeceksin şimdi eminim. Sen benim seni her ne olursa olsun arayacağımı biliyorsun çünkü, arkadaşıma, canıma, kardeşime, sana ne kadar değer verdiğimi, dayanamayacağımı biliyorsun ve daha çok şaşırıyorsun bu duruma belki ve belki de “hatasını anlayıp gelecektir” diye düşünüyorsundur. Ama bilmiyorsun ki sana her gelişim hatamı anladığımdan değil, seni sevdiğimden. Hatalı ben olsam zaten gelirim, hatalı sen olsan yine gelirim, hata yoksa ortada yine gelirim... Çünkü biz arkadaşız. Ama galiba sen böyle düşünmüyorsun ya da bilmiyorum, tek bildiğim,

Gitmedi elin telefona değil mi....

Küs olduğumuz dönem içinde yaşadığın tatsız tecrübelerde yanında olamayışımın ve mutluluklarını paylaşamamamızın ve bunun bana verdiği acıdan habersizsin, bilemeyeceksin....

Sen üzülme diye ne kadar sustuğumu da bilemeyeceksin....

Senin sevgine saygı duyup ne kadar incindiğimi de bilemeyeceksin...

Sevdiğini üzdüğümü söyledin ama onun üzülmesine sebep olduğum şeyler baştan ayağa ben olmamdı bunu düşün... ya da boşver düşünme bunu da farkedemeyeceksin...

Bazen gülerken bağıra bağıra ağlamak geçiyordu içimden, senin için yaptıklarımı asla bilemeyeceksin...

Eğer senin mutluluğun söz konusuysa kendimden de geçerim, bunu da anlayamayacaksın...

Çok fazla değer veriyorum arkadaşlığa, bunu anlatamıyorum bile ve sen bunu anladığını söylüyordun, hiç sanmıyorum anlayamayacaksın...

Çünkü arkadaşlık budur sözlere dökülmez çoğu zaman, yapılanlar söylenmez çünkü yapılanlar gönüldendir sahte değildir, düşünmez bile insan yaparken, sözlere dökülürse arkadaşlık olmaz, sözlere dökülürse çıkar ilişkisine dönüşür, sözlere dökülürse canım olmazsın...Sözlere dökülmüşse yara almıştır gerçekten...

Ama artık değiştim... Neden değiştiğimi de anlayamayacaksın.... Aramadığım için daha da hırslanmışsındır bana eminim. Bilirsin ben hep kendime dönerim önce, bunun nedenini anladığını söylerdin, bunu da anlayamayacaksın...

Döndüm kendime ve sadece beni arayacak mı acaba dedim kendi kendime haklı haksız gözetmeden bekledim. Haksız olan arar, haklı olan kabul eder zannediyorsun değil mi ve kendini haklı bulduğun için bekliyorsun. İşte bu yüzden kim haklı asla bilemeyeceksin....

Ben kendimi defalarca senin yerine koyup düşündüm günlerce hatta... Ne sonuca vardığımı da bilemeyeceksin...

Sen kendini benim yerime koydun mu hiç? Ben de bunu bilmiyorum ama sanmıyorum be arkadaşım, canım, kardeşim...

Sonuna kadar haklı olmam neyi değiştirir ya da haksız olmam? Bu kadar mıydı bu kadar zor muydu,

Gitmedi elin telefona değil mi....

Çok merak ediyordum gider mi eli telefona diye...Emindim neredeyse kapıma dayanıp bana bağırıp çağıracağına, kızacağına... Öyle olup olmamam değil önemli olan ama; ne kadar yanlış davrandığımı söyleyeceğine...Ve benim de sadece seni dinleyip, haklısın veya haksızsın demeden gülümseyeceğime... Ben gülümserken senin daha çok sinirleneceğine... Ve sonra sadece sarılacağımıza.... Bırak kapıma dayanmayı,

Gitmedi elin telefona değil mi....

Ama ben böyle yapardım herhalde ya da yaptım daha önce...

Ondandır bekleyişim arar mı diye...

Ondandır arabayla her geçişimde evinin önünden ışıklarına bakışım...

Ondandır mutlu mu, sorunlarını çözdü mü diye dalıp gidişim...

Ondandır artık hiç arkadaşım yok deyişim...

Ondandır artık arkadaşlık kelimesinin içini boşaltmam...

Ondandır artık kimseye canım demeyeceğim yeminleri edişim...

Ondandır insanlar bana nasılsın diye sorduklarında gülümseyişim...

Ondandır çok ısrar ederlerse açıklama yapmadan sadece iyi değilim deyişim...

Ondandır artık ölsem kaybedecek hiç bir şeyim yok deyişim...

Ondandır tıkanışım zaman zaman hiç bir şey yokken...

Ondandır kendime olan son güven kırıntılarının pis kargalar tarafından yenmiş gibi hissetmem...

Ondadır zaten uzun zamandır güvenemediğim dünya üzerindeki tüm insanlardan uzak duruşum...

Ondandır bırakıp gitmek isteyişlerim...

Ondandır herkesin kötü, bencil bilişi beni ...

Ondandır kendimi beni seven sadece ben olduğum için seven adamın kollarına bırakışım...Ondandır sadece benim yanımda mutlu olan, beraber barda oturup hiç konuşmadan içebileceğim bir adama bırakışım kendimi...

Ondandır onu sevmenin herşeyin yerini doldurabileceğini düşünmem...

Ondandır bırakmam kendimi bir ton borcun altındayken...

Ondandır kimseye anlatmadığım sırlar beni boğarken gülümsemem...

Ondandır görüntüde müthiş bir ailem varken kimsesiz hissetmem ...

Ondandır çok uzaklara gidip sadece müzik dinleyerek ölmek isteyişim....

Ondandır zaman zaman hiç konuşmayışım...

Ondandır ağladığımda neler olduğunu kimsenin anlamayışı....

Sarıldığım son parçayı kaybediyorum. Hiç bir zaman düşündüğün kadar güçlü olmadım. Mantıklı laflarıma sözlerime bakma sen, ne görüyorsan o kadarım ben. Sarıldığım son parçaydın, bunun için hiç bırakmak istemedim seni. Hep özenli davrandım, becerebildiğim kadarıyla. Kendimi hiç bırakmadım, bırakırsam geri dönüp bakmayacağını bildiğim için belki de. Bir testti belki de ama sen geçemedin demeyeceğim bu testi. Ben zaten sınıfta kalmışım yıllar önce bu sınavda kendimi bırakmayarak çok ama çok özenli davranarak.

Şimdi arkamı dönüp gidiyorum. Hep yaptığım gibi... Hep “insanlar senin izin verdiğin kadar seni üzebilir” demiştim hatırlarsan. Sana çok ama çok izin vermişim anlaşılan. Ama katkısı da oldu bunun bana. Bir daha kimseye izin vermem bu kadar, lay lay lom arkadaşlıklar daha keyifli. Hem böylece zarar da görmeyeceğim hep neşeli hep eğlenceli bir hayatım olacak. Zaten kendi ayaklarım üzerinde durabiliyorum görüntüde bunu bozmayız olur biter...

Gitmedi elin telefona değil mi....